يادش بخير ، چه روزهاي خوبي بود! من و سمانه و آسمان آبي و زمين خاكي و يه عالمه بچه ي خوب و مودب كه خوشبختانه هنوز با الفباي نامهربوني آشنا نشده بودن و لحظه اي سمانه جانم رو تنها نميگذاشتن! آخي ! چه روزهاي خوبي بود، چقدر حس معصوميت خوبه!

چقدر دايره دوار روزگار سريع مي چرخد! انگار همين ديروز بود كه رفته بوديم عكاسي! پسر بچه اي كه سمت چپ من قرار گرفته (آقا عرفان عزيز)، انگار بار صدمي بود كه دنيا اومده بود !با شعور و با ادب و يه انسان به تمام معني! چقدر تو دل خودم اين "مرد" رو تحسين كردم و چقدر خدا رو شكر كردم كه هنوز فرشته ها به زمين ...

ياد باد آن روزگاران... ياد باد!

زندگی، پنجره ای باز، به دنیای وجودتا که این پنجره باز است، جهانی با ماستآسمان، نور، خدا، عشق، سعادت با ماستفرصت بازی این پنجره را دریابیمدر نبندیم به نور، در نبندیم به آرامش پر مهر نسیمپرده از ساحت دل برگیریمرو به این پنجره، با شوق، سلامی بکنیم...

گشوده شدن پلك هايمان رو به افق شهري است!اينجا چيزي از سكوت بي پايان دشت و آسمان لايتناهي و خورشيد زرافشان نيست!انگار آسمان و خورشيد و ماه و ستارگان هم شهري شده اند!اما شهر ،پر از ساختمان و صداي ماشين و دود و رفت و آمد عجولانه مردم شده است ،در حاليكه انگار اصلاً همديگر را نمي بينند ،فقط عجله و عجله و...