پروژه " بازي بچه هاي روستا "

چقدر دايره دوار روزگار سريع مي چرخد! انگار همين ديروز بود كه رفته بوديم عكاسي! پسر بچه اي كه سمت چپ من قرار گرفته (آقا عرفان عزيز)، انگار بار صدمي بود كه دنيا اومده بود !با شعور و با ادب و يه انسان به تمام معني! چقدر تو دل خودم اين "مرد" رو تحسين كردم و چقدر خدا رو شكر كردم كه هنوز فرشته ها به زمين هبوط ميكنند ! عرفان جانم،الهي هركجا هستي خدا نگهدارت باشه عزيز دلم!

پ م : چقدر دلم يهويي براش تنگ شد!